Voigt Travel blog

Maandag 31 januari
Het gaat beginnen! Gids Jarno geeft nog wat uitleg wat we gaan doen de komende dagen en komt dan met voor iedereen een thermo-overall, warme handschoenen en snowboots. Die mogen we de hele week gebruiken.
Vanochtend sjorren we sneeuwschoenen aan en draaien warm met een wandeling door het bos. Het zijn plusminus een halve meter grote peddelvormige dingen die je aan je boots vastmaakt. Met zijn elven stappen we de witte wereld in. Of eigenlijk meer wit en grijs, verder zijn er geen kleuren. Overal ligt sneeuw en niet zo’n beetje ook, de bomen bezwijken zowat van de lading die op de takken ligt. Een prachtig gezicht! Het is ergens tussen -5 en -10, bewolkt en de sneeuw dwarrelt in kleine vlokjes naar beneden. Het is doodstil, koud maar niet te, en één en al puur natuur.
Jarno maakt het spoor (het pad is gisteren dicht gesneeuwd) in de diepe sneeuw. Je voelt het meteen als je het spoor verlaat, want dan zak je met je sneeuwschoenen diep weg. Zo lopen we 2,5 uur door het bos. Soms een beetje berg op, soms naar beneden (best lastig). Voldaan komen we bij het hotel terug waar de lunch wacht.

‘s-Middags is het andere koek. De langlauf ski’s worden uitgedeeld en even verderop krijgen we de eerste beginselen van het langlaufen te horen. We proberen wat en het is flink onwennig. Niet achterover leunen, want dan ligt je meteen op je rug. Het blijft ploeteren en meteen weet ik dat het geen sport voor mij zal worden. Ik had met skiën al een bloedhekel aan het berg-op klimmen. Met langlaufen is dat niet minder, eerder meer, pfff.
Bezweet van de inspanning (vallen en weer opstaan) en het lopen zijn we snel moe. We hebben (nemen) nauwelijks de tijd om nog van het witte bos te genieten, de kunst van het lopen/glijden kost al onze aandacht. Misschien als je het beter kan, dat je dan meer geniet van de natuur. Wij doen dat nu even niet. Maar, leuk om gedaan te hebben. “To taste the pudding you have to proof it”, gaat ook hier op.
Uitgewoond (en gelukkig dat we terug zijn) hangen we onze natte kleren in de droogkast op de kamer. Ik zet de kast op programma 4 voor een uurtje drogen. Handig zo’n ding op de kamer.

Het hotel heeft ook een (klein) zwembad en sauna. Jammer genoeg is de sauna gescheiden voor mannen en vrouwen (niet zo gezellig) maar het doet je spieren wel goed. Net als het zwemmen in het kleine bad. Wel lekker. Wat zal het bedje straks na het eten lekker liggen.

Dinsdag 1 februari
Om tien uur staan we buiten. Wij, de wolven, krijgen nog een Duits stel erbij voor één dag. Op 4 kilometer ligt de huskyfarm en daar krijgen we instructies. We gaan met de slee en de husky’s oefenen voor straks als we twee dagen op stap gaan. “Seis” is stop, en “Mennään” is gaan. Handig om te weten. In de bochten moet je wat mee leunen (sturen en tegen het omslaan) en verder moet het vanzelf gaan. Vandaag hebben we samen één slee met 6 honden ervoor. Op een kaartje zien we welke hond waar ingespannen moet worden. Een voor één krijgen ze een tuigje om en haken we ze vast aan de lijn. De crew helpt ons, want wij weten natuurlijk niet welke hond de onze is.

Als ze alle zes zijn ingespannen kunnen we gaan. Erna begint in de slee, ik sta achterop met één voet op de rem want de honden willen maar al te graag rennen. Ze blaffen en trekken aan de lijn. Jussi (de gids / eigenaar van de farm) gaat op de motorscooter voorop en baant het pad voor ons. Wij, met vier sleeën er achteraan. Met een beetje afstand op je voorganger waan je je alleen in de witte wereld.
Eenmaal aan het lopen zijn de honden stil en hoor je alleen nog maar het kraken van de sneeuw onder de slee. Een hele belevenis en wonderschoon. We glijden over open stukken (soms over een bevroren meer) en dan weer door het dichte bos. Heuvel op moet je een beetje mee steppen, heuvel af is het remmen om niet met de slee over de honden heen te glijden.

Het landschap is bijna surrealistisch. Wit, grijs en soms wat mistig. Af en toe komt de zon bijna door wat een heel vreemd licht over de sneeuw geeft. Ongelofelijk mooi! Af en toe wisselen we van plek, want we moeten straks tenslotte allebei een eigen team aanvoeren. Dus het is om beurten wennen aan de slee, commando’s geven, remmen (als er een moet poepen stoppen we ook maar) en het sturen. Achterop krijg je het minder snel koud want in de slee zittend is het best fris. Onze thermo overall is goed maar, omdat het niet heel koud is vandaag (-5 tot -10) dachten we met alleen 1 onderlaag eronder wel goed af te kunnen. Misschien toch straks voor de zekerheid nog een extra laag aandoen. Het wordt wel kouder later deze week.

We stoppen, maar nu voor de lunch. Jussi heeft snel een houtvuur gestookt, de rendiervellen uitgespreid en we krijgen soep, broodje, koffie of thee met chocola en als toetje nog een lekkere warme worst. Prima hoor. Jussi en zijn maat Nardo doen het prima en zijn aardige mensen. Jussi verteld leuk en weet natuurlijk veel over zijn honden en het land te vertellen.
Het laatste stuk sleeën we over een stuk bevroren meer. Heuvel op ren ik mee om weer een beetje warme voeten te krijgen en het is ook wel zo aardig voor de husky’s. We verheugen ons erg op de 2-daagse tocht!

Terug in de kennel worden de honden weer afgetuigd en mogen ze na een laatste aai en knuffel terug in hun hok.
Een van de hokken is de kraamkamer met 7 puppy’s van 4 weken oud. Zo lief om te zien en Erna staat met een pup in haar armen te smelten van tederheid……

Woensdag 2 februari
Met helm op staan we klaar voor vandaag. Erna en ik rijden samen de sneeuwscooter en zullen het rijden afwisselen. Ik begin de rit.
En het valt niet mee. Zo’n ding is 250 kg en reageert behoorlijk fel. Vannacht heeft het weer gesneeuwd en daardoor is het pad maar moeilijk begaanbaar. Jarno trekt weer het spoor voor ons en daar moet je niet te veel van afwijken want anders kom je vast te zitten in de diepe losse sneeuw. En dat gebeurt natuurlijk ook. Ik voel hoe de machine van het ‘pad’ afglijd en langzaam wegzakt, wat ik ook doe. Met als gevolg dat de sneeuwscooter vast komt te zitten of zelfs op zijn kant gaat. Dan is het taak om met zijn allen de machine uit te graven, weer terug op zijn ski’s te krijgen en op het pad te duwen en trekken. Dat gebeurt ons een keer of zes en daarmee zijn we vandaag de recordhouders.
We rijden door de bossen, over kleine paadjes, tussen bomen door en vooral door heel veel kuilen en hobbels. Erna achterop heeft het best lastig om te blijven zitten. Ik probeer uit alle macht de scooter onder controle te houden en dat lukt steeds beter. Nog meer overhangen in de bochten en zeker op momenten dat we van het pad af dreigen te gaan.

Bij een klein hutje (wigwam) stoppen we voor de lunch. Jarno maakt in no-time een vuurtje en ik haal water uit een stromend beekje vlakbij. Broodje erbij, later nog een worst die we aan een stok in het vuur opwarmen en tot slot een bak prima koffie en weer met een stuk chocola We kunnen er weer tegenaan voor het tweede deel van de dag.
Eerst een stuk vlak, recht en breed. Dan weer tussen de bomen door. De lucht breekt wat open en de zon schijnt met een bijzonder soort licht over de sneeuw heen. Het wordt steeds mooier en mooier. Jarno stuurt een heuvel op en van daar af hebben we een ongelofelijk mooi uitzicht over de omgeving en over de zonsondergang. Het is dan geen noorderlicht, maar wel heel erg mooi.
Daarna wordt het snel donkerder en het laatste deel van de rit leggen we in het licht van de koplampen af. Het pad is beter begaanbaar en (of) we zijn intussen ook handiger met het rijden. Wij houden de scooter nu wel op het pad, anderen lukt het nu wat minder. En dus helpen wij weer op onze beurt om hen uit te graven en aan te duwen.

Het Shell station ligt vlak bij het hotel en vol getankt leveren we de scooters weer bij het hotel af.
Een prima dag, niet koud (met maillot en ski-broek onder het pak was het prima uit te houden), heel mooi en erg gezellig zo met zijn zevenen (de twee Duitsers waren ook vandaag weer aangesloten).

Top! Weer een hoogtepunt van de vakantie. En we zijn er nog niet.

De temperaturen vallen ons tot nu toe mee. Het is tussen de -5 en -10 graden. Geen wind en daardoor best uit te houden. Het lijkt erop dat het wel kouder gaat worden deze week. Met de kleren is het elke dag een beetje wikken en wegen. Wat aan te trekken? Thermo ondergoed, ski-broek wel of niet, en dan de thermo overall erover. Op de scooter hadden we alle drie de lagen, bij de husky dag alleen de eerste twee. Ik denk dat overmorgen wel weer alles uit de kast gehaald moet worden om warm te blijven, alhoewel je toch wel meer in de weer bent met die hondjes en op de slee.

Elke dag gaan we aan het eind van de dag wel even opwarmen in de sauna (gescheiden sauna’s – ongezellig) en even zwemmen. Goed voor de spieren!

Donderdag 3 februari
Stilte voor de storm, ofwel een rustdag. Er staan geen activiteiten op het programma en we trekken vandaag zelf ons plan. Na het ontbijt zwaaien we de andere helft van de groep uit die nu gaat scooteren. Het is wel frisser en begint wat te sneeuwen. Nadat zij zijn weg gescheurd lopen Erna en ik naar het dorp toe op nog geen 2 kilometer lopen. Het is oppassen dat je er niet voorbij loopt, want veel meer dan een kruising met een paar winkels is het niet. Het hoogtepunt van het dorp is een oude (Russische) winkel uit vervlogen tijden. De oude ronde ketels staan nog in de voormalige (huis)kamers en de handel ligt her en der in geïmproviseerde kasten. Een beetje toeristisch zonder Finse spullen vinden we niet.

Maar verder biedt het dorp niet veel. De enkele wandelaar die we tegenkomen kijkt ons nauwelijks aan en er komt amper een hallo of zo vanaf. Gek, want de Finnen die we spreken (gidsen, in het hotel) zijn best vriendelijk (als ze al Engels spreken).

De dag brengen we verder in ledigheid door. Ik leg aan de manager uit dat het internet nog steeds niet werkt. Eindelijk snappen ze dat het niet aan de router ligt. Later hoor ik dat de fout gevonden is en het nu zou moeten werken. Trouwens, we kunnen zo de settings aanpassen, het is zo onbeveiligd als wat. Straks nog even naar de sauna en zwemmen en daarna eten. Zo wandelen we van het ontbijt (van 9 tot 11) naar lunch (van 11 tot 3 uur) naar avondeten (van 6 tot 9). En tussendoor doen we ons tegoed aan de koffie en lekkere koekjes die je onbeperkt kan nemen.

Vrijdag 4 februari
Hadden we eergisteren met de sneeuwscooter 75 PK, vandaag schakelen we over naar 6 HP (husky power). Twee dagen gaan we op stap met een slee voorgetrokken door husky’s, Erna heeft er 5 en ik 6.
We krijgen weer een kaartje met de opstelling en de eerste klus is weer het zoeken naar je honden en ze in te spannen op de juiste plek in het span. Ook onze rugzak met spullen voor één overnachting wordt op de slee geplaatst in een grote zak met klittenband.
Als iedereen klaar is gaan we. Jussi weer met de scooter ervoor om het pad te banen, dan Nardo (assistent) en wij vijven erachteraan. Eenmaal op gang is het geblaf van de honden weer voorbij en is het stil op het geluid van de slee over de sneeuw na.

We glijden weer de witte wereld door. De zon breekt zowaar door en het landschap gaat er weer op zijn mooist uitzien. Nog meer lijkt het op een grote slagroomtaart met overvloedig veel dikke room op de bomen. We glijden er in langzaam tempo doorheen zodat we echt de tijd hebben om te genieten. Alhoewel, het is soms ook hard werken. Niet alleen maar voor de honden, ook voor ons.

Het sturen met de slee lukt nog niet altijd, met als gevolg dat je vast komt in zitten in de bocht. De honden (en dus de slee ook) snijden de bochten nog wel eens af zodat je naast het pad in de meters hoge rulle sneeuw terecht komt. Zie daar maar eens uit te komen! Afzetten heeft bijna geen effect omdat je wegzakt in de sneeuw en de honden lukt dat ook niet om dezelfde reden. Dus het is voor alle partijen wrikken, duwen, proberen en beetje bij beetje lukt het. Tenzij je slee natuurlijk kantelt, dan wordt het nog lastiger.
Al helemaal erg is als je je slee loslaat (om wat voor reden dan ook). Dan gaan de honden er meteen vandoor en lig jij in je uppie in de sneeuw. De honden worden verderop wel door je voorganger vastgepakt maar jij moet zwoegen (sneeuw zwemmen) om weer bij je slee te komen.
Belangrijkste les: Nooit je slee loslaten!

De hele belevenis is zo geweldig! Het werken met je eigen honden die steeds beter op je commando’s gaan reageren, de sneeuw, de omgeving, de stilte, het geblaf. Dit is iets wat nog lang zal blijven hangen.

Tegen het vallen van de avond steken we een moeras over en dat gaat bijna mis. Jussi blijft met zijn sneeuwscooter vastzitten in de laag sneeuw die bovenop het water ligt dat op het ijs drijft. En wij moeten wachten tot hij het spoor weet te trekken. De sneeuw onder onze voeten wordt door het staan (ook bij de honden pootjes) al wat waterig. En het wordt koud! Na veel gemier laat hij zijn aanhangbakkie maar voor wat het is en gaat verder. Met wat duwen en afzetten van ons (ik zal wel wat weg in de sneeuwprut) en de gesjor van de honden overwinnen we het moeras en komen in het donker bij de hut aan.

Voor elke hond is er een hok, maar de kettingen waaraan ze vastgemaakt moeten worden zijn moeilijk te vinden. Die zijn diep weggezakt in de sneeuw en een paar koude handen later (dank aan Gert) heb je ze allemaal te pakken. Hond voor hond wordt afgetuigd en in zijn hok gestopt. Sleeën gaan op de kant en dan is het onze beurt.
Uit het in het meer gehakte wak worden emmers water gehaald. Voor het eten/drinken en voor in de sauna. Daar branden de kachels al en wordt het water opgestookt om het eten van de honden te maken. Elk beestje krijgt een bak met krachtvoer dat in 10 seconden leeg geslobberd, opgeschrokt wordt. Zo krijgt elk op zijn beurt een bak en staan wij steeds geduldig te wachten tot het op is.

Intussen is de sauna op temperatuur dus……. tijd voor een opwarmertje. Met zijn vijven kleden we ons in het voorportaal uit en gaan naar binnen. Op de gloeiend hete stenen van de kachel wordt water gegoten en dat maakt dat het binnen no time heet in is de sauna. Heerlijk heet, en gezellig.
Afkoelen doe je natuurlijk buiten. Alleen de sneeuw is ijs en ijskoud aan je voeten zodat je het niet lang volhoudt. Een teiltje doet wonderen, het staat alleen wat vreemd met je voeten in een teiltje, in je nakie in de Finse nachtelijke natuur.
Jammer dat er in het wak geen laddertje is, anders hadden we misschien nog wel een dompelbadje in het meer genomen (ja slappe smoes). Maar toch.
Een paar keer gaan we zo van binnen (opwarmen) naar buiten (afkoelen) en vinden het dan wel genoeg. Als laatste begieten we elkaar met een kommetje warm water om af te spoelen.

Jussi heeft intussen het eten klaar en we kunnen aanvallen. Aardappelpuree, rendiervlees met rode bessen erbij en wat groenten (natuurlijk wortelen en broccoli). Prima eten hoor!
Echt lang maken we het niet, want iedereen is wel moe, rozig en verlangt naar zijn/haar bedje.

Zaterdag 5 februari
Om een uur of acht is Jussi er weer en met zijn gerommel in de keuken krijgt hij ons uit bed.
Een beetje tanden poetsen is alles wat we aan persoonlijke verzorging doen. Want als je je gezicht wast gaat het vet uit je lichaam en dat is niet goed tegen de kou. De verzorging van de honden bestaat uit een bak warm water met een klein beetje brokjes erin. Het is niet veel en niet elke hond heeft er trek in. Intussen kennen we redelijk goed onze eigen honden (en misschien kennen zij ons ook wel intussen) die we moeten verzorgen.

Dan is het weer tijd voor ons. Ontbijt met pap (die je intussen kan snijden) met jam (best wel lekker toch), brood en thee of koffie. Goed eten want het is weer wat kouder geworden. Het zal vandaag tussen de -15 en -20 worden.

Als de hut aan kant is, worden de honden weer in hun tuigje geholpen en ingespannen. Ze staan weer te blaffen en te janken omdat ze weg willen. Ze willen rennen, hollen en werken, dat is hun aard en dan pas hebben ze het naar hun zin.

Het is inderdaad flink kouder. De dikke fleece eronder is geen overbodige luxe, want door de wind over de vlakte voelt het nóg kouder aan.
Er gaat bijna niemand meer omver, of blijft vastzitten in de sneeuw, het besturen gaat steeds beter. Je merkt echt verschil in de honden. Die van Gert, voor mij, zijn niet echt snel en Gert moet aardig bij steppen, terwijl ik steeds moet remmen om niet tegen hem aan te lopen. En daardoor heeft Erna achter mij hetzelfde probleem. Regelmatig heb ik één van haar leiders ( Diego en Fee) letterlijk tussen mijn benen. De andere drie sleeën zijn vaak al snel uit het zicht verdwenen en staan met tussenpozen op ons te wachten.
Jussi is natuurlijk bekend met het terrein en zoekt steeds leuke paadjes voor ons op. Moeilijk voor ons tussen de bomen door te slalommen en ook omdat er dan een mooie lunch plek in de luwte voorhanden is. In vaste volgorde komt er warme limonade, soep, brood, de warme worst en koffie langs. Prima eten, maar redelijk eentonig als je dit dagen achterelkaar eet.

Na de lunch gaan we weer verder voor het laatste deel. We steken weer grote kale stukken over waarover de wind giert. De kou slaat toe en het wordt nu toch wel erg vervelend. Het is wiebelen met je tenen, handen op de stang slaan en dansen als je even stil staat. Of wat meelopen met de honden op de steilere stukjes. Daar word je ook weer warm van.

Mijn honden: De leiders Torsti en Reeta, Cissi en Rusty in het midden en Tassu en Troya (de mooiste beestjes) achteraan houden nu meer afstand op de slee voor me. Ze hebben het wat gehad lijkt het. Vermoeid? Vast, want van de kou hebben ze geen last.

We zijn blij dat we weer bij de farm zijn. Eindelijk weer gewoon rondlopen en je spieren weer even op een voor ons normale manier gebruiken na ruim 60 kilometer achter op de slee te hebben gestaan. Het uitspannen kost de nodige moeite. Met ijskoude vingers de vastgevroren musketonhaak (met wat poep erop) losmaken is geen pretje. De honden vliegen vanzelf de hokken in, dat is dan weer wel makkelijk.

Maar, alle ontberingen ten spijt. Het is een fantastisch avontuur! Iets wat niet gauw vergeten zal worden. De husky safari is het absolute hoogtepunt van deze week. Morgen hebben we nog een dag voor onszelf, beetje rondlopen, rondhangen en rondeten. ‘s Avonds om 7 uur (lokale tijd) worden we opgehaald voor de rit naar het vliegveld.

Heel bijzonder, indrukwekkend en heel, heel mooi is deze vakantie in Fins Lapland.

Familie Kroese

Taivalkoski, 6 februari 2011

Een vergelijkbare reis is de Husky- en Sneeuwavontuur Finn-Jann. Klik hier.