Alweer een paar weken geleden was het zover: de paspoorten met visa voor Rusland waren klaar en we konden op reis om de
excursie vanuit Lapland naar Russisch Karelië zelf te beleven. Nu we u dit aanbieden, moesten we toch zelf even het naadje van de kous weten!
Na aankomst in Kuusamo in de late middag, worden we meteen naar Iisakki Village gebracht. De gebouwen hier zijn replica’s van een dorp dat nu in Rusland ligt, dus dit sluit mooi aan op de reis. Na een uitstekende maaltijd en verfrissende sauna brengen we de nacht door in het sfeervolle priestershuis, oftewel
Papin Talo. We slapen allemaal uitstekend en vooral de stedelingen onder ons kunnen de heerlijke stilte en frisse lucht erg waarderen.
De volgende dag gaat het per minibus naar de grens. Tsja, wat moeten we daar over zeggen? De eerste slagboom is een Finse en die gaat zonder problemen omhoog. Daarna wordt het allemaal wat grimmiger. Zouden die Russen daar ooit wel eens lol hebben in hun werk of bestaat hun werk juist uit zo lang mogelijk niet lachen? Wat ons meteen opvalt is dat alles er picobello en schoon uit ziet. Als u naar de WC moet: ga dan vooral hier. Na nog een controle en dan nog een kunnen we eindelijk doorrijden. De gids (een praatzame Fin!!) vertelt ons verhalen over de wegen die af en toe gewoon opeens geasfalteerd zijn en dan weer niet. Of soms gewoon ophouden. En wat te denken van de nu al tien jaar durende ‘onderhoudswerkzaamheden’ van het energiebedrijf? Dat is in ieder geval de reden dat hier om de andere dag stroom is. Je realiseert je dat je hier echt in een andere wereld bent, met een bevolking die het abnormale vaak heeft geaccepteerd als normaal.
De weg is licht besneeuwd en het landschap is net als in Lapland indrukwekkend. Misschien nog wel iets ruiger, omdat in het grensgebied niet veel bosbouw is. Uiteraard is er halverwege de reis een stop met de nationale drank: vodka! We zijn het er allemaal over eens: vodka smaakt hier beter. Ligt het aan Rusland? We onthouden het merk (Flagship) en nemen ons voor een fles te kopen en deze ook in Nederland te proeven.
De aankomst in het dorp Sohjanankoski is indrukwekkend. Wat een schitterend uitzicht over het gigantische Tuoppajärvi meer. Aan de andere kant: leven die mensen hier echt in die houten gebouwen? Dan weer: wat een leuke ontvangst door de plaatselijke dames! Kortom, je wordt hier heen en weer geslingerd tussen allerlei tegengestelde indrukken.
Je kan van Russen zeggen wat je wilt, maar hartelijk zijn ze en we krijgen de indruk dat ze het allemaal erg leuk vinden dat we er zijn. Er staat een tafel klaar met samovar voor de thee en schalen vol koekjes en snoepjes. Enigszins zenuwachtig zingen de dames ons toe in het Russisch en Karelisch om ons daarna uit te nodigen voor……….een dansje! In Nederland zou je er niet over denken om mee te doen, maar hier lijkt het de normaalste zaak van de wereld. Met de gids als tolk worden er nog wat vragen gesteld aan de dames over het dagelijkse leven. Zoals bekend: met name de Russinnen zijn van het type ‘no nonsense’. Je accepteert de situatie hier en verder niet zeuren, maar proberen er iets leuks van te maken. We hopen dat onze excursies hier aan kunnen bijdragen! Ze zijn in ieder geval druk bezig geweest met handwerk, die voor een prikkie te koop zijn. Het bezoek wordt afgesloten met een bezoek aan het kleine museum. Hier staan tal van orginele gebruiksvoorwerpen, soms herkendbaar voor de ouderen onder ons, soms uitermate slim bedacht voor de lokale omstandigheden. Na een stevige knuffel en een korte tour door de plaats is het tijd om terug te keren in westelijke richting!
De lunch vindt plaats in een door Finnen gebouwde stad: Pääjärvi. De architect was Russisch denken we en kwam uit de oude school: Sovjet stijl. Tijd om het geheugen op te frissen in de plaatselijke supermarkt, waar een flinke collectie vodka in de schappen staat. Verder Russisch snoep en frisdrank mee voor in de bus. Op de terugweg is het wat stiller in de bus. Er is genoeg om over na te denken. Indrukwekkend allemaal.
Recente reacties