Afgelopen winter is Caroline Vlietstra als journalist van de Telegraaf met ons op pad geweest naar Noord-Noorwegen. Lees hier het artikel dat zij maakte voor de Reiskrant van de Telegraaf van zaterdag 26 november jl.
Dromen van het magische noorderlicht?
Trotseer de kou op de Noordkaap
door Caroline Vlietstra
Noorwegen; het land van de fjorden, steile kliffen, meren, bergen en toendra’s. een van de grootste landen van Europa met nog geen 5 miljoen inwoners. Het land van de kronen, Mooi in de zomer, maar misschien nog wel indrukwekkender in de winter. In onze dikste kleding gingen we naar het noordelijkste noorden, niet alleen van Noorwegen maar ook van Europa. Een tocht onder een laaghangende zon, over knisperende sneeuw en in een temperatuur die je neusharen doet bevriezen.
De lucht is rood, zo rood als de Nederlandse lucht kan zijn op een onbewolkte winterse dag zo rond een uurtje of vijf ’s middags. Hier in het Noorse Oslo is het echter nog vroeg in de ochtend, en de zon zal niet hoger klimmen. Het is koud, zo’n min 14 graden. De Noren noemen dit een aangenaam temperatuurtje…
Van het zuidelijke Oslo vliegen we naar naar het noorden, naar Alta; nog een stukje kouder en het beginpunt van ons avontuur. Een droomtocht door de ruige natuur in al zijn winterse schoonheid, met als ultieme droom en eindstation de Noordkaap; het einde van het Europese vasteland.
Regio Finnmark
Alta is de stad van het noorderlicht, de hondenslee en de sneeuwscooter. In deze hoofdstad van de regio Finnmark is het van november tot januari maar een paar uurtjes licht, daarna worden de dagen langzamerhand weer langer. Van mei tot augustus schijnt de middernachtzon; dan dooft het zonlicht niet meer. Een groot contrast waar, zo blijkt, de inwoners weinig last van hebben.
We zijn uitgenodigd door Erik Nilson, de baas van het Holmen Hundesenter (www.holmenhundesenter.no), om een huskytocht te maken. Extra isolatie is geen overbodige luxe. Het bedrijf heeft een aparte ruimte om elke bezoeker op z’n Noors aan te kleden.
Noren kennen namelijk geen kou, alleen verkeerde kleding. Nadat we allemaal voorzien zijn van overalls (die we over onze eigen skikleding heen moeten aantrekken), mutsen, laarzen en wanten, gaan we naar de honden. Als we in hun gezichtsveld komen, vergaat horen en zien je.
Blaffende honden…
Boven het lawaai van de overenthousiast blaffende honden uit probeert Nilson uitleg te geven over de besturing van de slee. „Het belangrijkste is de rem”, vertelt hij. „De honden willen namelijk vol gas, aan jou de taak om ze in de hand te houden.” Er worden vijf hDe husky’s gaan er als een haas vandoor, zijn nauwelijks te stoppen en doen hun behoefte zelfs rennend. De honden mennen is een geweldig gevoel.
Met wát een kracht trekken de dieren aan de teugels! Als je even de aandacht laat verslappen, gaat jouw slee de voorste groep voorbij. En dat is nou net niet de bedoeling. Het landschap is schitterend; sneeuwkristallen zweven door de lucht, de bomen zijn wit, de takken zwaar van de sneeuw. Aan de geweldige tour komt te snel een einde. De dieren worden van de slee gehaald, rollen door de sneeuw en genieten van onze aanhalingen.
Nilson neemt ons mee zijn tent in, waar het door een knapperend houtvuur behaaglijk warm is. De sledehondenbaas heeft inmiddels 67 honden en doet regelmatig mee aan wedstrijden. Onze tocht was voor de husky’s niet meer dan een ’straatje om’. Hun dagelijkse training van 50 kilometer hadden ze al achter de rug.
Het rijke Hammerfest
De beste honden hebben al een paar keer meegedaan aan de Finnmark-race, een tocht van maar liefst 1000 kilometer. „Tijdens deze race ben ik vijf dagen lang met de honden op pad. Ik begin met veertien husky’s, en de honden die gedurende de wedstrijd niet meer mee kunnen, gaan de slee in tot het volgende checkpoint.
Daar blijven ze achter. De laatste wedstrijd eindigde ik met acht honden. De deelnemers slapen, buiten bij de honden, zo’n twee à drie uurtjes per nacht. Een loodzware tocht waarbij mensen soms gaan hallucineren door het slaapgebrek.”
Na een overnachting in Hammerfest – een rijke stad waar gewerkt wordt aan een verwarmingssysteem in de stoeprand (!) – stappen we om half zes in de ochtend aan boord van de Hurtigruten, een voormalige post- en pakketboot, voor een boottocht langs de Noorse kust. Een populaire cruise, in het bijzonder onder Japanners, zo blijkt: minstens de helft van de opvarenden komt uit het land van de Rijzende Zon. Gids June: „Japanners geloven dat het geluk brengt wanneer een kind verwekt wordt onder het schijnsel van het noorderlicht.”
Droom van iedere toerist
Natuurlijk is het de droom van élke toerist om het noorderlicht te mogen aanschouwen. Tijdens ons verblijf hier is de groep bij het vallen van de avond (en die valt al vroeg) opgewonden; we hopen we dit wonder. Slapen willen we alleen nadat de receptionist van het hotel waar we verblijven, heeft beloofd ons te wekken voor een ’noorderlichtalert’. Jammer genoeg worden we niet wakker gemaakt en hebben we dit schouwspel van licht moeten missen. Alleen van horen zeggen weten we dat het mensen tot tranen toe heeft ontroerd. Voor mijzelf is het zeker een reden om terug te keren.
De boottocht is evenwel adembenemend. Varend op de onrustige zee, langs de ruige natuur met huisjes op plekken waarvan je niet verwacht dat iemand er kan overleven, komen we aan in het noordelijkste stadje van Europa, Honningsvåg. Overigens, de inwoners zélf beweren dat dit het noordelijkste stadje is, maar officieel ligt het uiterste puntje één kilometer noorderlijker. Het heet Knivskjelodden en is te bereiken via een wandeltocht van zo’n acht uur.
Op weg naar de Noordkaap
Wij gaan per minibus, onder begeleiding van sneeuwschuivers. Dikke pakken sneeuw liggen aan weerszijden van de smalle weg. De strakke wind doet de sneeuw zo hoog opwaaien, dat de schuiver, die hooguit zo’n tien meter voor ons uit rijdt, af en toe niet meer te zien is. Halverwege stoppen we; een minibus uit een konvooi vóór het onze is van de weg geraakt. Als het probleem is opgelost, vervolgen we gelukkig toch onze trip. Er is niet veel tijd, we moeten voor het donker (14.00 uur!) alweer terug.
Uiteindelijk doemt de Noordkaap op, het uiterste puntje van Europa. We zijn er! Bij het uitstappen heeft iedereen moeite om te blijven staan. Het stormt en ondanks de door de warme golfstroom milde temperatuur van min acht graden, is het ijskoud. Even een handschoen uitdoen om een plaatje te schieten, bekoop je met ijsvingers die met moeite nog warm te krijgen zijn. Op de punt staat het beeld ’Kinderen van de Wereld’; een opengewerkte wereldbol die ontworpen is door zeven kinderen uit zeven hoeken van de wereld. Vanaf dit punt zie je de imposante kliffen recht omhoog rijzen vanuit de Barentszzee.
Ondanks de extreme wind en kou, snappen we heel goed waarom deze plek zo’n toeristische aantrekkingskracht heeft. Je verliest jezelf al snel in het hier en nu, vergeet alles om je heen en voelt je nietig. Van deze plek krijgt je, ondanks de barre omstandigheden, een warm gevoel.
Reiswijzer
Er zijn diverse aanbieders van complete arrangementen, georganiseerde reizen, expedities, zelf samen te stellen reizen of Noorderlicht-excursies. Wij vlogen van Amsterdam naar Oslo, gevolgd door een binnenlandse vlucht naar Alta. Terug vlogen we rechtstreeks van Ivalo naar Amsterdam met transavia.com. De Reiskrant reisde met Voigt Travel, een Lapland-specialist (www.voigt-travel.nl of 035 – 699.03 22).
Meer info: www.lapland.nl en www.visitnorway.nl
Recente reacties