Het is nog aardedonker als de wekker gaat. Verschrikt grijp ik naar mijn mobiel op het nachtkastje en zet ‘m af. Had ik dat volume echt zo hoog gezet? Met bonzend hart leun ik terug in de kussens. Ik tuur met wijd open ogen de duisternis van mijn kamer in en probeer iets te onderscheiden. Zelfs aan de kant van het raam zie ik niets oplichten. En dan die stilte… Alsof iemand een wollen deken over de wereld heeft gelegd.
Zes uur in de ochtend in Fins Lapland. Wakker worden in de woonboerderij Isokenkäisten Klubi, in de wildernis van Kuntivaara. Net onder de Poolcirkel, op slechts twee kilometer van de Russische grens. Wat een verschil met mijn woning in Amsterdam ?s morgens! Daar wordt ik gewekt door de auto?s en de tram op de Middenweg, de bovenbuurvrouw die haar klemmende slaapkamerraam met geweld open duwt en de buurman buiten die hoestend zijn eerste sigaret van die dag rookt.
Ik moet dit gelukzalige moment even vasthouden. Ik concentreer me op de geur van hout en haardvuur die in de kamer hangt. De geur van heimwee. Eenmaal thuis blijft deze nog een paar dagen in mijn jas hangen en dan wordt ze verdreven door het Nederlandse klimaat… Nee, niet aan denken nu, terug naar hier, ik ben in Lapland! Het is begin oktober en er ligt al een paar centimeter sneeuw. Ik kruip weer dieper onder de warme dekens. Mijn huid voelt heerlijk zacht en mijn lichaam is loom en ontspannen, ondanks de korte nachtrust. Komt allemaal door de sauna natuurlijk. En wat voor een! Een traditionele rooksauna met een veranda, met bossen berkentakken aan de muur en kleine lantaarns met kaarslicht, midden tussen de berkenbomen en uitzicht op een groot meer. Het tafereel van gisterenavond verschijnt weer op mijn netvlies. Die pikzwarte hemel, de sterren, het maanlicht op het meer en ik, op wollen sokken over het besneeuwde pad naar beneden, naar de steiger aan het water. De damp slaat van mijn oververhitte lichaam. Er ligt al een dun laagje ijs op het water. Ik daal het trapje af, haal nog een keer diep adem en zak bruusk het water in.
Het maakt niet uit, op vakantie of onderweg voor mijn werk, zomer of winter, in Finland overvalt me steeds weer datzelfde gevoel, een van totale ontspanning. Geen stress, niks te hoeven, behalve me te laten koesteren door de overweldigende natuur en omarmd te worden door rust en ruimte. De zuivere lucht maakt mijn hoofd leeg en verkwikt. Langzaam verlies ik mijn bovenste huidlaag, met files en uitlaatgassen in de poriën, littekens van het moeten en vlekken van de haast. Met een opgeladen batterij en een babyzacht velletje keer ik terug. Ik heb de leukste baan van de wereld!
Désirée Peters
Voigt Travel
Recente reacties