Lapland, het land van de rendieren

Onze safari’s worden steeds trager, rustiger en relaxter. We begonnen op de sneeuwscooters, gingen een tandje lager met de husky’s, en vandaag sukkelden we in een karretje achter een rendier door het winterwonderland. Vrijdag gaan we wandelen op tennisrackets. En ijsvissen. Full stop.

De lucht is vandaag strak blauw en de zon schijnt volop. Het winterwonderlandschap ziet er heel anders uit. Minder mysterieus wellicht, maar dubbel zo mooi. De witte, bevroren bomen steken scherp af tegen de blauwe lucht en de eindeloze sneeuwvlaktes glinsteren in de zon.

Ergens in dat winterwonderlandschap trekt een groepje rendieren voorbij. Met in hun karretjes een paar blije Hollanders. Het is dezelfde (kleine) groep als de afgelopen dagen. Allemaal verblijven we in de van de andere accommodaties zo’n drie kilometer verwijderd gelegen Pan Village Oulanka en we hebben elkaar al een beetje leren kennen. Het worstjesritueel, deze keer in de besloten en door het kampvuur lekker verwarmde Kota, wordt er steeds gezelliger op.

Ook vandaag weer een rijbewijs gehaald trouwens, deel Y deze keer. Gister kregen we al Deel X, voor het besturen van de Husky slee. Rijbewijs Y is voor het mennen van een rendierslee. Deel Z krijgen we denk ik vrijdag, als we ook de tennisrackets (sneeuwschoenen) meester zijn. Voor de sneeuwscooter was het Nederlandse auto of motor rijbewijs al voldoende trouwens (!).

Het was alweer een mooie dag, onze vierde alweer, in deze bijzondere winterwonderlandweek. We zijn halverwege (time flies when you’re having fun). Tijd om de tussenbalans op te maken.

Tsja, het zal niemand verbazen: wij vinden Salla / Lapland / Finland helemaal top, genieten met volle teugen van het winterwonderland. Maar ook onze accommodatie, de Pan Village Oulanka is echt top, het moet gezegd worden. De huisjes zijn hartstikke nieuw, supermodern ingericht en toch heel authentiek Fins. Met open haard, sauna, badkamers, droogkamer. alles erop en eraan.

Marcus, de nog jonge directeur van onze Pan Villa’s, doet zijn best om het ons (en ik neem aan iedereen) goed naar de zin te maken. Geen vraag is hem te gek, en als hij het niet weet belt hij wat rond en komt hij even later aan de deur om tekst en uitleg te geven. Vandaag reed hij ons vlot naar de supermarkt in Salla (woensdag shopping dag). Op de terugweg zit ik naast hem en verteld hij me hoe hij hier terecht is gekomen, en hoeveel plezier hij in zijn werk heeft. Alleen vanwege de goede zorgen en gastvrijheid van de uiterst sympathieke Marcus zou ik in de zomer (en in een volgende winter) nog wel weer terug willen komen. Nou. ok. vooruit. ook vanwege de rust en ruimte, het landschap en alle dingen die ik nog niet gezien heb maar beslist niet zou willen missen.

De excursies zijn ook heel goed. Niet te vol en ruime keus in tal van leuke activiteiten waarmee stap voor stap een tipje van de sluier van het Finse leven wordt opgelicht. Voor zover ik nu heb meegekregen een supermodern volk, bescheiden mensen die altijd en overal bereid zijn uit te leggen hoe het werkt en te vertellen over het leven in en rond Salla. Mensen met aandacht voor hun historie en tradities, en vooral liefde voor het land en haar viervoeters. De week is natuurlijk tekort om ook maar een beetje een goed beeld te krijgen van dit mooie land en haar inwoners. Maar ik moet toegeven. ik ben een beetje verliefd geworden. Op dit winterwonderland.

Stefan