Lapland blog Voigt Travel

In Finland behoort Kerstmis tot een van de belangrijkste feesten van het jaar. Niet gek als je bedenkt dat de kerstman hier heel dichtbij woont en elke kerstkaart met een prachtig winterlandschap hier gemaakt lijkt te zijn! Kerstmis betekent de geboorte van Christus maar ook de wedergeboorte van het licht. Na een periode van donkere dagen en veel duisternis beginnen de dagen weer langer te worden en dat wordt gevierd!

Vlak voor kerstavond spreekt de burgemeester van de stad Turku de vrede uit over Kerstmis. Zijn kerstgroet wordt landelijk uitgezonden door televisie- en radiostations. De groet is een oude gewoonte en stamt waarschijnlijk uit de Middeleeuwen. De meest belangrijke en traditionele maaltijd in Finland is de kerstmaaltijd op kerstavond. Het belangrijkste onderdeel van de kerstmaaltijd is de kerstham. Deze wordt al geserveerd sinds de 18e eeuw, samen met koolraap en aardappel casseroles. Gezinnen met kinderen beginnen vaak vroeg met de maaltijd, zodat ze klaar zijn als de kerstman komt. Het hoogtepunt voor de kinderen is dan ook het moment dat de kerstman langs komt. Hij kondigt zijn komst aan met een ferme klop op de deur waarna hij het huis betreedt met kado’s. Net als Sinterklaas is het ondoenlijk voor de kerstman om iedereen te bezoeken maar traditiegetrouw krijgt iedereen op kerstavond een kadootje. Twinkelende kerstlichtjes, een dik pak sneeuw, knapperend haardvuur, de kerstman én niet te vergeten rendieren. Kerst in Fins Lapland is echt een sprookje!

En voor wie ook gelooft in de kerstman, je kunt ‘m ontmoeten in Santa Claus Village in Rovaniemi. Voor de goedgelovigen onder ons is hier het postadres van de kerstman: Santa Claus Office, FIN-96930, Arctie Circle, Finland. Gegarandeerd antwoord! Klik hier voor vakantie in Rovaniemi.

Vrolijk kerstfeest – Hyvää Joulua!

Het vocaal ensemble CALL reisde in maart 2011 naar de Poolcirkel voor de opnamen van hun nieuwe dvd/cd “Christmas with Call”. Dirigent Pieter Jan Leusink kende maar één plek in Europa waar hij zijn repertoire van klassieke en moderne kerstliederen wilde laten zingen door de prachtige stemmen van CALL: in de adembenemende natuur van Lapland!

Voigt Travel organiseerde de reis naar Lapland en assisteerde bij het voorbereiden van de opnamen op locaties als het Rendierpark in Salla, het Sneeuwkasteel Lumilinna in Kemi en Santa Claus Village in Rovaniemi. De productie van de dvd/cd mag gerust een prestatie worden genoemd. Het camerateam moest er voor waken dat de cameras wel bleven lopen met die vrieskou. Een ‘levend’ decor van rendieren werkt niet altijd helemaal zoals je het vantevoren gedacht had. En de choreografie was goed uitgewerkt maar als je steeds wegzakt in de diepe sneeuw ziet het er heel anders uit! Maar hoe vaak zie je nu de mooiste kerstliederen, klassiek én modern, met een achtergrond van de dikbesneeuwde heuvels in Salla, de ijssculpturen in het Sneeuwkasteel of bij flakkerende houtvuurtjes? Petje af voor deze prestatie!

Zie hieronder de video van Christmas with Call in Lapland. Druk op de play-button linksonder.

Pieter Jan Leusink (Elburg, 1958) is een Nederlands dirigent van verschillende koren en vocale ensembles. en van een door hemzelf opgericht orkest. Jaarlijks worden door heel Nederland circa 150 concerten gegeven door de koren en het orkest van Leusink en wordt deelgenomen aan muziekfestivals in het buitenland.

Het repertoire bestaat daarbij onder meer uit koorwerken van Johan Sebastiaan Bach (de Matthäus-Passion), Brahms ( Ein Deutsches Requiem) Händel ( (Messiah), Mozart (Requiem en Krönungsmesse), Fauré en Vivaldi. Het vocaal ensemble CALL werd in 2010 opgericht door Pieter Jan Leusink om een brug te slaan tussen de klassieke muziek en de populaire muziek. Met speciale arrangementen worden composities uit het klassieke muziekrepertoire, zoals bijvoorbeeld het Ave Verum van Schubert, gepopulariseerd, waarbij de oorspronkelijke orkestbezetting kan worden aangevuld met instrumenten uit het populaire repertoire.

De dvd/cd is te bestellen via PieterJanLeusink. Klik op deze link: http://www.pieterjanleusink.nl/nl/nieuws.asp?administratieID=289&menu=dvdchristmaswithcall1

Ingrediënten:
1/2 dl melk
50 g gist
2 dl suiker
2 eieren
4-8 g kardemom
2 theelepels zout
± 1 kg bloem
200 g boter of margarine

Naar eigen smaak kaneel toevoegen.

Bereiding:
De oven voorverwarmen op 200 à 225°C. De melk warmen tot 37°C (handwarm). De suiker, de eieren en de kardemom in een kom vermengen met een mixer en dan achtereenvolgens de warme melk, het zout en de gist toevoegen. De bloem toevoegen en verder met de hand kneden. De boter smelten (niet bruin laten worden) en dit aan het deeg toevoegen. Dan net zolang kneden tot het deeg van je hand loslaat.
Het deeg op een warme plaats laten rijzen (± 30 minuten). Vervolgens een lange rol kneden en mooie broodjes vormen (‘drolvormig’) en deze in het midden van de hete oven in 8 à 10 minuten gaar en goudbruin bakken.
Eventueel de broodjes voor het bakken met wat grove suiker bestrooien.

Er zijn twee zogenaamde ‘time-lapse’ video’s die momenteel erg populair zijn onder de medewerkers van Voigt. Time-Lapse fotografie is een goede manier om het bewegen van het schitterende noorderlicht te monitoren. Beide video’s zijn gemaakt in Lapland.

De eerste video is gemaakt in opdracht van Visit Finland en heet ‘Unbelievable Northern Lights’

De tweede video is gemaakt door TESO PHOTOGRAPHY en heet The Aurora.

Goya ging naar Lapland (Verschenen in het blad Lymfo, juni 2011)

Goya (49) had na haar jarenlange behandeling van mantelcellymfoom maar één missie. Een reis naar Lapland, naar de poolcirkel. En wie weet het magische noorderlicht zien.

‘Ik was zeven jaar niet weggeweest, geen vakantie voor mij. Ik had geen zin ook. Zelfs een weekendje Volendam leek me al vreselijk’, zegt Goya. In 2004 werd bij toeval een non-Hodgkinlymfoom geconstateerd. Ze werd met een acute blindedarmontsteking opgenomen in het ziekenhuis. Uit het lichamelijk onderzoek dat volgde vleek dat ze nog iets veel ernstigers onder de leden had. ‘Omdat ik een vrij goede conditie had, en mantelcellymfoom vrij weinig voorkomt op relatief jonge leeftij, werd ik direct opgenomen in een HOVON-studie. Het behandelplan was: drie CHOP-kuren en daarna een autologe stamceltransplantatie. Twee jaar later kwam het lymfoom weer terug, en ik kreeg zowat alle behandelingen die er maar waren.’
Geboekt

De laatste stap was een allogene stamceltransplantatie. ‘Een zware behandeling, maar ik had geen keus. Dat was in 2009. Het ging daarna een jaar heel slecht met me. Ik ben tot vier keer toe opgenomen in het ziekenhuis, met ontstekingen en zelfs een darmperforatie. Ik slikte kilo’s medicijnen, had huid- en gewrichtsklachten’, zegt Goya.

En opeens, na een jaar, ging het beter. Eind vorig jaar mocht ze haar medicijnen afbouwen. Haar arts suggereerde dat ze maar eens iets leuks moest gaan doen. Ze slikte geen medicijnen meer, haar bloedwaarden waren goed. Dit was het moment. ‘Ik ging al jaren mijn huis amper uit, ik voelde me daar veilig. Mijn gewrichten deden nog veel pijn. Toch wilde ik al heel lang naar Lapland. Ik wilde wachten tot de kinderen iets groter zouden zijn. Net voordat ik ziek werd, speelde ik al eens met de gedachte dat nu het moment was. Maar dat idee had ik allang van me afgezet.’

De arts vond het een geweldig idee om naar Lapland te gaan. Finland is een schoon land met heel goede medische voorzieningen. Ideaal voor Goya om naartoe op reis te gaan. ‘En toe besloot ik: ik moet het gewoon doen! Op dat moment kwam er een soort rust over me heen. Ik heb meteen geboekt, voor mezelf en mijn twee zoons van 18 en 21 jaar. Mijn man geeft niets om sneeuw en kou. Hij moedigde me wel aan om met de kinderen op reis te gaan. Ik kon het thuisfront, inclusief onze hond, veilig en verzorgd bij hem achterlaten.’

In de wildernis
Een grondige voorbereiding is volgens Goya wel noodzakelijk. Allereerst twee series vaccinaties, vanwege de allogene stamceltransplantatie. Daarna het zoeken van een geschikte locatie. Dichtbij een grote stad, met een goed ziekenhuis. Schone accommodatie met een 24-uurs receptie voor noodgevallen. Een rustig programma en niet te vergeten de koortsthermometer mee in de koffer.

In februari was het zover. Doornerveus vertrok Goya met haar kinderen naar Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland, pal op de poolcirkel. ‘Het was in één woord geweldig. Ik heb me in zes jaar niet zo goed gevoeld. Zowel geestelijk als lichamelijk. Ik heb daar geen dag pijn gehad in mijn gewrichten. Dat klinkt wat ongeloofwaardig, maar ik had geen pijn omdat de lucht daar zo droog is. Ik kon ook lekker doorademen, dat heb ik thuis niet. En de natuur. Die was waanzinnig. We zaten midden in de bossen, midden in de wildernis.

Een huskytocht, sneeuwscootertocht, rendiersafari, we hebben het allemaal gedaan. En het noorderlicht, daar kwam ik voor: ‘s nachts op een rendiervel op een berg het poollicht zien. Ik ben zo blij dat ik dat magische licht heb mogen aanschouwen, twee keer zelfs. Op dat moment voelde ik alles van me af glijden, alle ellende van de afgelopen jaren. Dit moment pakken ze me nooit meer af.’

Huilen
Ook de zoons van Goya vonden de reis geweldig. Ze waren net als Goya jaren niet op vakantie geweest. ‘Ik zei steeds dat ze zonder me moesten gaan, met vrienden bijvoorbeeld, maar ze wilden niet. Zij hebben een deel van hun jeugd moeten inleveren door mijn ziekte en deze reis wilden zij ook heel graag. Ik ben blij dat ik dit met hen mee heb mogen maken. En Goya geniet nog steeds van de reis. ‘Nadat ik terugkwam, had ik meteen een aantal dingen te doen. Ik ‘moest’ weer van alles, ik had weer pijn. Als ik dan de foto’s pakte, was ik weer even terug in Lapland en kreeg ik weer energie. Want dit is wat ik volgend jaar weer wil. In Lapland kon ik eindelijk om alle ellende van de afgelopen jaren huilen. Uit het vooruitzicht volgend jaar weer te gaan, put ik heel veel kracht. Dezelfde reis, misschien een ander stadje maar wel in Lapland.’

Een doel
Goya beschouwt haar reis als een ode aan het onbekende donor. Een ode aan alle donoren eigenlijk. ‘Ik ben hem of haar zo dankbaar. Ik heb het altijd erg moeilijk gevonden dat ik mijn donor nooit persoonlijk heb kunnen bedanken.’ Mede daarom probeert ze met haar verhaal andere mensen te helpen. ‘Lotgenoten die ik tref in het inloophuis waar ik als vrijwilliger werk. Soms zijn het mensen die net de diagnose kanker hebben gekregen, of net voor een stamceltransplantatie staan. Ze denken vaak dat hun leven voorbij is. Maar je mag best nog een doel voor ogen hebben. Dat geeft je kracht. Kijk maar naar mij.’

Voor een beetje avonturiers is Lapland natuurlijk een uitdaging. Dat vonden wij tenminste, twee vriendinnen die helemaal gek zijn op Scandinavië. We wilden graag eens op een sneeuwscooter rijden en op de huskyslee, maar ook gewoon voor de rust en de natuur. En we wilden graag meer weten van de Lapse cultuur, vandaar dat we kozen voor de Sneeuwavonturenweek Lemmenjoki, heel noordelijk, daar waar nog echte Lappen wonen. Nou die rust hebben we gekregen hoor! Wat een ruimte daar en die stilte, dat is echt niet te geloven.

Het Hotel Korpikartano ligt aan een heel groot meer. Het hotel zelf was vroeger een soort koststchool voor Samikinderen. Zij bleven hier een deel van het jaar om les te krijgen en daarna trokken ze weer weg. Het gebouw heeft nog wel iets van de sfeer van vroeger maar het is verder heel modern. De kamers zijn ruim en knus ingericht. Wat wij echt een voordeel vonden was dat er maar een kleine groep mensen verblijft. Daardoor maak je makkelijk contact. Nee, wij kunnen het iedereen aanraden die op zoek is naar een ‘niet doorsnee vakantie’! Voigt bedankt!

Lena en Denise, 40 en 41 jaar, Eibergen

“Kerstmis is voor ons het belangrijkste feest van het jaar, en niet alleen omdat de Kerstman hier toevallig dichtbij woont”, lacht Helena, de gastvrouw van Saija Lodge. “Het is het feest van het licht, want na een lange periode van duisternis worden de dagen weer langer. We prijzen ons gelukkig en dat vieren we door ons te omringen met familie en vrienden. Daarbij vinden we het belangrijk dat oude tradities in ere worden gehouden”.

Voor Helena en Asko Karppinen, gastvrouw en gastheer van Saija Inn, de Finse lodge in de bossen van zuidelijk Lapland, betekent dat dat zij Kerst vieren samen met hun buitenlandse gasten. “We beschouwen hen als onze familie”, verklaart Asko, die verrassend goed Engels spreekt. Met zijn baard, leren broek en wollen vest voldoet hij helemaal aan het beeld dat ik heb van de zwijgzame Finse lumberjacks die ik ken uit oude films. Zo gek is die associatie helemaal niet blijkt. “Jokijärvi is de plek waar de bekende Finse schrijver Kalle Päätalo zijn romans schreef over het keiharde bestaan van de houthakkers en boeren in deze streek”, zegt Asko. “Deze boerderij maar ook de omgeving, ademt nog die sfeer.” Zo zittend bij het haardvuur, met zelfgemaakt moutbier en de geur van de ovenschotels uit de keuken van Helena, lijkt me dat bestaan nog helemaal niet zo onaantrekkelijk!

Aan het einde van de week weet ik beter. Ik ben schromelijk verwend door mijn gastheer en gastvrouw. Een weekje op Saija Inn is bijna hetzelfde als de hoofdrol spelen in een streekroman maar dan zonder al dat harde werken! Als de horizon oranjerood kleurt en je de rendieren aan de bosrand ziet lopen dan lijkt het leven zo vredig en mooi, daar kan geen kerstgedachte tegenop.

Bedankt Helena en Asko, dat ik voor even familie mocht zijn.

Voigt Travel

Naar Saija Inn

Ollila ligt in een uitgestrekt natuurgebied, ingeklemd tussen de waterwegen van twee grote meren en omgeven door langlauf- en sneeuwscooterroutes. Het gehucht zelf is nog altijd bewoond door plaatselijke vissers. U bent daarom niet alleen te gast bij gastheer Tuomo en gastvrouw Marjo, maar ook bij de plaatselijke bevolking! De houten bungalows van Ollila liggen ver uit elkaar, aan de oever van het meer. Hier ervaart u het echte ‘middle of nowhere’ gevoel in Lapland.

Bekijk hier een sfeerimpressie van een onvergetelijke sneeuwavontuur in het Lapse dorp Ollila!
Sneeuwavonturenweek Ollila

Het is nog aardedonker als de wekker gaat. Verschrikt grijp ik naar mijn mobiel op het nachtkastje en zet ‘m af. Had ik dat volume echt zo hoog gezet? Met bonzend hart leun ik terug in de kussens. Ik tuur met wijd open ogen de duisternis van mijn kamer in en probeer iets te onderscheiden. Zelfs aan de kant van het raam zie ik niets oplichten. En dan die stilte… Alsof iemand een wollen deken over de wereld heeft gelegd.

Zes uur in de ochtend in Fins Lapland. Wakker worden in de woonboerderij Isokenkäisten Klubi, in de wildernis van Kuntivaara. Net onder de Poolcirkel, op slechts twee kilometer van de Russische grens. Wat een verschil met mijn woning in Amsterdam ?s morgens! Daar wordt ik gewekt door de auto?s en de tram op de Middenweg, de bovenbuurvrouw die haar klemmende slaapkamerraam met geweld open duwt en de buurman buiten die hoestend zijn eerste sigaret van die dag rookt.

Ik moet dit gelukzalige moment even vasthouden. Ik concentreer me op de geur van hout en haardvuur die in de kamer hangt. De geur van heimwee. Eenmaal thuis blijft deze nog een paar dagen in mijn jas hangen en dan wordt ze verdreven door het Nederlandse klimaat… Nee, niet aan denken nu, terug naar hier, ik ben in Lapland! Het is begin oktober en er ligt al een paar centimeter sneeuw. Ik kruip weer dieper onder de warme dekens. Mijn huid voelt heerlijk zacht en mijn lichaam is loom en ontspannen, ondanks de korte nachtrust. Komt allemaal door de sauna natuurlijk. En wat voor een! Een traditionele rooksauna met een veranda, met bossen berkentakken aan de muur en kleine lantaarns met kaarslicht, midden tussen de berkenbomen en uitzicht op een groot meer. Het tafereel van gisterenavond verschijnt weer op mijn netvlies. Die pikzwarte hemel, de sterren, het maanlicht op het meer en ik, op wollen sokken over het besneeuwde pad naar beneden, naar de steiger aan het water. De damp slaat van mijn oververhitte lichaam. Er ligt al een dun laagje ijs op het water. Ik daal het trapje af, haal nog een keer diep adem en zak bruusk het water in.

Het maakt niet uit, op vakantie of onderweg voor mijn werk, zomer of winter, in Finland overvalt me steeds weer datzelfde gevoel, een van totale ontspanning. Geen stress, niks te hoeven, behalve me te laten koesteren door de overweldigende natuur en omarmd te worden door rust en ruimte. De zuivere lucht maakt mijn hoofd leeg en verkwikt. Langzaam verlies ik mijn bovenste huidlaag, met files en uitlaatgassen in de poriën, littekens van het moeten en vlekken van de haast. Met een opgeladen batterij en een babyzacht velletje keer ik terug. Ik heb de leukste baan van de wereld!

Désirée Peters
Voigt Travel

Klik hier voor de reis naar Isokenkaisten Klubi.

Onze medewerkers kennen Lapland als hun broekzak. Enkelen zijn al decennia lang bekend met Fins Lapland. Elk jaar maken we een ‘inkooptrip’ en bekijken dan de huidige accommodaties, en speuren rond naar nieuwe juweeltjes. Nabij Rovaniemi viel ons oog op een authentieke lodge, een pracht locatie. We waren het er unaniem over eens: deze unieke authentieke lodge en bijbehorende chalets nabij Rovaniemi móesten er bij!

Bij de Bear’s Lodge zult u het echte Lapland gevoel – midden in de ongerepte wildernis – ervaren. Alleen bomen, sneeuw, een bevroren meertje, en een paar voorbij sjokkende rendieren. Deze unieke belevenis, in combinatie met de gastvrijheid van de eigenaars en de goede excursies, kunnen wij u niet onthouden.

Laat u ons weten hoe u het verblijf in Bear’s Lodge hebt ervaren?

Voigt Travel