Lapland blog Voigt Travel

Beste medereizigers,

We gaan morgen voor een week naar Sallatunturi.

Kan iemand mij vertellen of er in het huisje ook handdoeken liggen of dat wij ze zelf mee moeten nemen uit Nederland.

Hoor graag van jullie.

Groeten,
Marc

Tijdens deze reis van Oost- naar West-Lapland worden diverse locaties in Fins Lapland aangedaan. Hierbij een korte sfeerimpressie van de Dwars door Lapland rondreis!

Op 16 januari ben ik vertrokken naar de Saija Lodges via Voigt travel geboekt. Inmiddels ben ik weer thuis en heb de foto’s en film weer bekeken. Ik kan iedereen vertellen dat het een fantastische vakantie is geweest die aan al mijn verwachtingen en meer heeft voldaan.
Voigt Travel heeft mij van te voren prima informatie gegeven. Ik ging dus goed voorbereid op reis.

Het Saija Team heeft ook alles uit de kast getrokken om het iedereen naar de zin te maken. Niets is hen te veel en alles is bespreekbaar. Een echte aanrader!

Marijke

Wij, Anne en Janny gaan op 13 februari naar Hotel Sokos in Kuusamo.
Zijn er meer reizigers uit de Stellingwerven of uit Friesland die ook richting Finland gaan?

lapfin

Wij gaan 30 Januari naar Luosto en gaan daar oa. een snowscootertocht maken. We zoeken echter nog een goede winterreisverzekering hiervoor.
Wie heeft er tips voor mij? Ben nl. al even aan het zoeken, maar echter nog niet iets geschikts gevonden.(we gaan niet skieen)
Groetjes, Saskia.

Wij gaan volgende week zondag naar Kuusamo Sokos hotel en stellen ons daar veel van voor.

Wie gaat er nog meer mee?

Alvast groet

Jos en Anneke

Wij vertrekken volgende week naar Ruka, en verblijven in de bungalow Luppolinna. Als activiteiten gaan we sneeuwscooteren en een husky tocht doen. Verder gaan we een keer naar Iisakki toe, daar in de sauna en hottub en ook daar eten. We eten ook nog in Honkakota. Heeft iemand hier ervaring mee en/of foto’s van?

Bedankt!

staal

Kijk op Lapland
Mijn ogen prikken behoorlijk. Ze protesteren tegen hetgeen ik ze vandaag heb aangedaan. De hele dag, 5 uur dat het hier licht is hebben we buiten doorgebracht bij –20C.

We bevinden ons in het noorden van Finland, net boven de poolcirkel. Het noorderlicht zien, dat is ons belangrijkste doel om naar deze eenzame toendra’s van Fins Lapland af te reizen. We verblijven in Kiiloopää, een outdoor resort aan de rand van het Nationaal Park Urho Kekkonen. Het is hier werkelijk de uithoek van de wereld, er is haast niemand rond deze tijd van het jaar en zowel in het resort als in de natuur heerst rust, rust en nog eens rust.

Ik zit op de bank van onze warme blokhut met mijn laptop op schoot. We hebben het houtvuur aangemaakt in de kleine woonkamer en de temperatuur neemt tropische vormen aan. Help, roept mijn zus vanuit de badkamer, die wallen in mijn spiegelbeeld!
Niet kijken, roep ik terug, ze zullen vast weer slinken als we beneden zeeniveau geland zijn.

Wat een wintersport. De Finnen die we overdag tegenkomen vinden ons stoer en ook een beetje gek. Twee van die Hollandse meiden (van rond- en flink boven de 40) die de vlakten tussen de warme hutten per langlaufski afleggen. Wij begrijpen er niks van, die kou is toch normaal hier? En sneeuw is toch juist bedoeld om van te genieten?

Vanwege het laagseizoen hebben we bijna overal een VIP behandeling (er is verder haast niemand). Gisteren hebben we tijdens onze sneeuwscooter-safari de gids een leuk middagje bezorgd. Mijn zus had bij aanvang al gezegd dat wij motorrijders zijn die “like to speed”. We gingen soms 60 en waren volgens de gids de beste sneeuwscooteraars van dit seizoen, yes!.

Vandaag kwamen wij bij Sabrina die onze skies gewaxed en geprepareerd klaar had gezet. Helaas was ze niet helemaal fit en zei dat we zelf een tocht konden maken, ze zag het niet zitten om mee te gaan. (Wij denken dat ze eergisteren een beetje geschrokken was van onze berenconditie en dat ze nu bang was om achterop te geraken als gids). Maar goed, we stippelden op haar advies een tocht uit richting Saariselka en gingen op pad. De temperaturen vandaag waren een stuk lager dan de dagen hiervoor.

En bikkels als we zijn, klodder vaseline op het gezicht, muts over muts en enkele dunne lagen onder de jas, no problem! De ski’s deden het geweldig, heel glad en we gleden minder terug bij het afzetten. Na 15 km en 3 uur langlaufen door de witte toendra bereikten we het dorp, waar we bij de supermarkt wat inkopen deden voor de thuisblijvers. Toen weer terug met nog een korte tussenstop bij de gezellige hut Savotta-kahvila. Bijna overal waar we komen (zelfs in de sportwinkel) brandt een gezellig en vooral warm houtvuur.

Tijdens het laatste stuk in het schemerige bos begon mijn zus wat bevriezingsverschijnselen te vertonen. Op haar oogwimpers zette zich een laagje ijs af, zodat we af en toe moesten stoppen om de “de-icen”.

Over ont-icen gesproken. Mijn zus heeft dit gisteren heldhaftig gedaan door na een sneeuwbad in de rooksauna in het ijswak te duiken. De rooksauna staat 100 meter van onze hut en wordt iedere morgen opgestookt en vol met rook gezet. In de middag is de sauna heet en laat men de rook ontsnappen. Het houten interieur van de sauna geeft een zachte maar indringende rookdamp af die tot diep in je poriën en longblaasjes dringt. De eerste keer voelden wij ons net een paar gerookte palingen, maar de Finnen wisten ons te overtuigen van de vitaliserende krachten van de sauna, zodat we voor een tweede maal plaatsnamen tussen de andere palingen in badpak. Dat vonden wij trouwens ook erg vreemd, de sauna is hier nota bene uitgevonden en dan zitten ze zelf met bedekking aan! Bij nadere informatie blijkt dat het juist komt door het internationale bezoek, die de bathing suits wenselijk vindt in de gemixte sauna’s.

Na het roken wil je maar een ding: ademhalen en opfrissen. Gelukkig is ook dat goed geregeld hier. Over het voorverwarmde matje zo de sneeuwberg in en dan het trappetje af het ijswater in om weer op te warmen, heerrrrrlijk!

Gisteravond was de eerste heldere avond bij halve maan. We hadden ons voorgenomen om na het eten een kans te wagen het heel bijzondere schouwspel waar te nemen. Verkleed als Michelin-poppetjes (skipakken en daaroverheen nog eens een thermo-overall) en 4 lagen sokken in onze poollaarzen liepen we met onze sleetjes de heuvel op, het donkerte in. Onderweg zagen we flarden witte, snel bewegende misten die steeds andere vormen aannamen. Dit was het! Het Noorderlicht! We waren getuigen van het mystieke schouwspel! Eenmaal boven aangekomen en geïnstalleerd op onze sleeën was het verdwenen. We wisten, het is een kwestie van geduld en ja hoor, na ongeveer een uur begon het weer. Vol boven ons. We lieten ons beiden achterover in de sneeuw vallen om het schouwspel helemaal te kunnen zien.

Wat een wonder! Slierten mist bewogen zich als wokkels snel rond elkaar en gaven ons een geweldige voorstelling. Door het schijnsel van de maan werden de kleuren vervaagd tot een soort helwit met af en toe een regenboogachtige rand. Ik moest aan heksen en spirituele riten denken. Het voelde alsof we een geheel vormden met de sneeuw, de bomen, de lucht, de hemel en.. onszelf! Na 3 uur en 3 voorstellingen voelden we voor het eerst de kou en besloten terug te gaan naar onze warme hut.

De tocht met de Alaskan Husky’s was ook weer een bijzondere belevenis! We werden ’s morgens opgehaald door een jonge knul met een rode rangerover. We reden met 80 km per uur over de besneeuwde wegen naar de Huskyfarm. Ik ging er maar van uit dat er spykes onder de banden zaten, lekker veilig. Bij aankomst werden wij verblijd met geblaf en gejank van ca. 140 Huskyhonden die ieder via een ketting aan hun hok vastzaten. Er waren nog 6 andere deelnemers en na een uitleg over het gebruik van de slee en vooral de rem (hier moet je met je hele gewicht op springen als je tot stilstand wilt komen), konden we gaan. Mijn zus eerst in de slee en ik erachter. De gids ging voorop met de snowmobile, een ander erachter aan om de route af te zetten. O, O wat waren wij weer eager. Omdat wij altijd de eersten en snelsten zijn, mochten wij als eerste achter de sneeuwscooter aan. Ja, lekker dus, in de damp van de benzine! Maar, niet gezeurd, het was een geweldige belevenis. Wat hebben die 6 honden een trekkracht. Ze willen maar een ding: gaan, gaan, gaan. De eerste 5 km. moest ik steeds bijremmen, anders holden ze de sneeuwscooter voorbij.

’s Avonds om 8 uur werden we uitgenodigd voor de pancakes in de turfhut. Het is een houten cotta met een groot vuur in het midden. Sabrina had de klontjes boter en beslag al klaar en legde ons uit hoe een pannenkoek te bakken in een vuur. Dit vereist een totaal andere techniek dan thuis op de inductieplaat. Eerst de pan in het vuur leggen totdat de bodem begint te branden. Dan een klontje boter en beslag er in en zorgen dat de randen niet al te snel aanbakken, want het midden is dan nog niet gaar. Het geeft ook weer een bijzondere training voor de minder gebruikte spieren van de middenarm, om een pan ca. 5 min. zwevend boven het vuur te houden. Maar: het resultaat was een heerlijke pannenkoek met jam en warme berryjuce. Verrukkelijk als toetje!

Vandaag zaterdag, de laatste dag alweer helaas. Het belooft onze eerste onbewolkte dag te worden. En dus ook onze koudste! De voorspelling bij het resort-kantoor geeft –23C aan.
Wij pakken ons goed in en beginnen direct aan de beklimming van de 546 meter hoge Kiilopää. De wind is venijnig, maar de lucht is wonderschoon.

Vrijwel de hele horizon is roze gekleurd met schakeringen van violet. Als we stoppen voor wat fotoshoots, bevriezen onze handen vrijwel onmiddellijk. Na anderhalf uur komen we bij de schuilhut aan. Helaas is er nog niemand geweest die een warm vuur voor ons heeft achtergelaten. Gelukkig zijn we goed voorbereid met een zak houtsnippers en lucifers.

Terwijl mijn zus de kachel aansteekt, smelt ik wat sneeuw op het gaspitje voor een kop hete koffie. Het opwarmen van de hut (en ons) duurt lang, ondanks de kachel die er lustig op los brandt. Na een uur rusten en een paar broodjes gaan we weer op pad. Het is nu 2 uur in de middag en de horizon achter ons kleurt diep roze en paars. Wat een geweldig licht! De bomen in de toendra poseren geduldig, terwijl we onze kleumende vingers pijnigen op de camera. Als we de laatste heuvel opklimmen striemt de poolwind recht in ons gezicht. We lopen op onze schoenen naar boven, de latten achter ons aan slepend.

Boven wordt onze inspanning opnieuw beloond met een horizon zoals we deze nog nooit hebben aanschouwd. Wat is dit mooi!

Mijn ogen. Ik voel ze nu nog meer prikken. Droge buitenlucht bij -20C, rooksauna van +90C, haardvuur en turen in mijn laptop. Ze hebben het niet gemakkelijk deze vakantie. Maar, ik ben verrukt van wat ze mij hebben laten zien en beleven!

Tabitha van Hove, 16 januari 2011

Hallo,

Wie heeft deze reis al gemaakt en/of gaat maken? wij vertrekken 30 januari 2011 naar een week Lapland actief (Taivalkoski, Hotel Herko)
Wie heeft er nog nuttige tips voor ons?

reisinfo

Dit bericht is gepost door Goya:

Hallo,

Wij zitten binnenkort in Cabins Ounasvaaran Pirtitt in Rovaniemi. Vanaf de huisjes zou het ongeveer 20 min. lopen zijn naar Rovaniemi centrum.
Weet iemand hoe de weg is? Is het makkelijk te lopen? Een beetje sneeuwvrij? Is het goed verlicht en veilig om sávonds te lopen?
Of wordt het s’avonds beter aangeraden om een taxi te nemen?

Ditzelfde geldt voor het hotel, Sky?, wat boven op de ski heuvel ligt. Als men daar wil gaan eten s’avonds, is dit te doen in donker te voet?
Hoe zwaar en hoelang lopen, klimmen is dit?

Hopelijk heeft iemand van Voigt hier informatie over?
Alvast bedankt! Goya