Hier een praktijk-anecdote mbt de zgn. handwarmers. Enkele jaren geleden bracht iemand van die plastic zakjes met daarin een gelachtige vloeistof en een metalen ‘muntje voor me mee. Deze worden in NL vaak gebruikt door sportvissers. Als je het muntje ‘knakt’ gaat de gelachtige vloeistof kristalliseren en komt er tegelijkertijd warmte vrij. Het zakje niet direct op de huid plaatsen maar met dunne handschoenen kun je dan bijv. je handen heerlijk opwarmen. Als echte noorderlicht-hunter ben je natuurlijk goed uitgerust met dubbele handschoenen, maar de hand/vinger die het fototoestel bedient is uiteraard regelmatig ontdaan van de buitenhandschoen. Als je dan enkele uren bij min zoveel hebt doorgebracht ga je tóch denken om eens zo’n luxe handwarmertje mee te nemen. Na het kristalliseren is de warmte er na een uurtje wel van af. Vervolgens doe je het zakje met de gekristalliseerde inhoud gedurende ca. 15-20min. in een pannetje kokend water. De inhoud van het zakje wordt weer vloeibaar en is klaar voor gebruik. De zakjes meegenomen in de auto en noorderlicht gefotografeerd bij op dat moment zo’n -33C. Na drie uur leek het me een goed idee om het handwarmertje uit de auto te pakken………. (wordt vervolgd) 
B.Art
3 Reacties op “Handwarmer anecdote, deel 1”
Reageer
Je moet aangemeld zijn om te reageren.
28 januari, 2010 om 10:05
Ik ben benieuwd naar het vervolg, ik heb net zo 3 dozen gekocht
29 januari, 2010 om 09:45
Nog even geduld
29 januari, 2010 om 16:02
Na drie uur leek het me een goed idee om het handwarmertje uit de auto te pakken……….
Bij de auto aangekomen met verkleumde vingers het portier geopend en in het opbergvak de speciale handwarmertjes opgezocht.
Reeds denkend aan de overdadige warmte die zou ontstaan als het muntje ‘geknakt’ zou worden opende ik het doosje waarin e.e.a. verpakt was……..
En ge gleuvde ‘t nie he?
(wordt vervolgd)